سایت خبری

در نشست نقد و بررسی «هفت و پنج دقیقه» “هر کدام از ما به خودکشی نزدیک هستیم”

 

پایگاه هنری زوم نیوز : عسگرپور گفت: خودکشی براساس معادلات عقلی نباید اتفاق بیفتد اما بعد از مطالعاتی که در این زمینه داشتم متوجه شدم هر کدام از ما به خودکشی نزدیک هستیم.

به گزارش پایگاه هنری زوم نیوز نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی «هفت و پنج دقیقه» عصر یکشنبه ۱۶ مهرماه در چهارصد و چهل و نهمین نشست باشگاه فیلم تهران در فرهنگسرای ارسباران با با حضور محمد مهدی عسگرپور کارگردان، سحر عصر آزاد منتقد سینما و کوروش جاهد مجری و منتقد در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.

در ابتدای برنامه کوروش جاهد درباره «هفت و پنج دقیقه» گفت: این فیلم در سال ۸۷ تولید شد اما امسال روی پرده رفت. عوامل کار خارجی است و به طور کامل در فرانسه فیلمبرداری شده است، جنبه چند فرهنگی بودن آن در کنار زبان های مختلف در بازیگران وجود دارد که در سینمای ایران کمتر فیلمی داشته ایم که بازیگران با زبان های مختلف در فیلم بازی کنند. بازیگران با زبان های فرانسه، فارسی و رومانیایی در فیلم بازی می کنند. همیشه این گونه فیلم ها که سه شخصیت زن دارند یا یک یا دو نفر آن زن هستند و به مسائل زن می پردازد جالب توجه است.

وی در ادامه افزود: فیلمنامه محکم و دقیق چیده شده است برای این که داستان و اتفاقات در توالی هم باشند. فیلم ترد پرسن در سال ۲۰۱۳ ساخته شد نیز به این فیلم شبیه است

.

سحر عصر آزاد نیز درباره جزئیات اتفاقات فیلم اظهار کرد: وقتی این فیلم ۹ سال پیش در جشنواره فجر به نمایش در آمد بسیار دوست داشتم و با سلیقه من جور بود. «هفت و پنج دقیقه» جزو اولین فیلم هایی بود که تولید آن در خارج از کشور انجام شده و عوامل آن بیشتر خارجی بودند. تا آن جا که اطلاع دارم یکی از دلایل اکران نشدن فیلم پیگیر نبودن تهیه کننده آن بود که باعث شد به نمایش در نیاید و چند ماه گذشته گروه هنر و تجربه این امکان را به وجود آورد که فیلم اکران شود.

وی ادامه داد: نکته ای که در این فیلم برای من بسیار جالب بود این که گروهی از سینمای ایران که در خارج از کشور تولید یک اثر را رقم زدند یک تیم حرفه ای بودند. آقای عسگرپور فیلمساز حرفه ای هستند و غیر از مسئولیت هایی که در سینما و ارگان ها و نهادهای مختلف بر عهده داشته اند هم در تلویزیون و هم در سینما آثار مختلفی ساخته اند که می شود گفت یک دیدگاه و دغدغه مندی خاصی را  دنبال می کنند. حضور آقای فرهاد توحیدی به عنوان یک فیلمنامه نویس مستقل و یک فرد کاملا حرفه ای که آثار مختلفی اعم از کمدی پرفروش، آثار سورئال، اجتماعی را در کارنامه دارند و همچنین حضور دو تن از بازیگران سینمای ایران که در ۹ سال پیش هم برجسته بودند یعنی رضا کیانیان و رضا عطاران که به فراخور فیلمنامه حضورشان کوتاه اما تاثیرگذار است از نکات مهم این فیلم است.

عصر آزاد درباره دیدگاه کارگردان «هفت و پنج دقیقه» بیان کرد: در کارهای قبلی آقای عسگر پور دو نکته همیشه قابل ردیابی بوده است؛ یکی دیدگاه تلطیف شده، درونی و مذهبی به خانواده و دیگری این که به فراخور قصه، جهان ذهنی و واقعی با هم تداخل هایی دارند که در «اقلیما»، «مهمان داریم» و در «هفت و پنج دقیقه» اتفاق افتاده است.

این منتقد سینما درباره فیلمنامه کار اظهار می کند: در فیلم با نویسنده زنی سر و کار داریم که در بحران روحی قرار دارد و در آستانه تصمیم به خودکشی قرار می گیرد، شخصیت های قصه اش از ذهنش بیرون می آید و واقعی می شوند و وارد جریان عادی زندگی می شوند که این جنبه را بسیار دوست داشتم و به نظرم فیلمنامه پرداخت دقیق و هنرمندانه ای داشته است. عسگرپور

عسگرپور کارگردان «هفت و پنج دقیقه» گفت: این فیلم ۹ سال پیش ساخته شد و در حال حاضر روی پرده اکران است، با گذشت این زمان طولانی از تولید ممکن است برخی چیزها در اثر بوی کهنگی دهد. دوستانی فکر می کردند که ما چون در لیون فرانسه کار را ساختیم به ما بسیار خوش گذشته است در حالی که یکی از سخت ترین کارها و از لحاظ روابط تولیدی سخت ترین کار در کارنامه کاری من بود.

این کارگردان درباره چگونگی شکل گیری این اثر بیان کرد: وقتی موضوع تولید این فیلم مطرح شد فیلمنامه ای توسط فرهاد توحیدی نوشته شده و قرار بود در داخل تولید شود اما با توجه به مسائل مختلفی که بخش عمده آن به ممیزی ها بر می گشت و دلیل عمده آن میزان بالای خودکشی هاست مجوز ساخت داده نشد. به دنبال این اتفاق این موضوع مطرح شد که آیا می توان  فیلم را در خارج از ایران تولید کرد یا نه. از سوی دیگر فردی علاقمند به فیلم که دفتر تولیدی در فرانسه داشته می خواست فیلم بسازد و از کمک های فرانسوی ها هم استفاده کند و مذاکرات را انجام بدهد. بنابراین پای من هم به عنوان کارگردانی که در فرانسه کار را رهبری کند به تولید این فیلم باز شد.

عسگرپور درباره شروع تولید کار در فرانسه گفت: مثل خیلی از کارها باید تغییراتی در فیلمنامه انجام می شد برای این که من بتوانم بفهمم و با آن ارتباط دقیق برقرار کنم که نیازمند پروسه زمانی بود. در پیش تولید به این رسیده بودیم که برای این سکانس هواپیما می خواهیم یا هلی کوپتر؟ این قدر پیش رفته بودیم که در اروپا می خواهیم فیلم بسازیم، اولین پروژه با عوامل خارجی است و انتظار داشتیم که همه چیز خوب پیش رود. وقتی برای بازبینی لوکیشن ها و انتخاب بازیگران که چند ماه قبل از فیلمبرداری بود رفتم، همه چیز به شکل متعارف پیش می رفت اما وقتی برای فیلمبرداری رفتم احساس کردم که یک اتفاقاتی در حال روی دادن است و فضا طوری پیش می رود که توافقات گفته شده ممکن است محقق نشود.

وی در ادامه افزود: من پیش فرض در ذهن خود گنجانده بودم که اگر هواپیمای دو موتوره فراهم نکردند نهایتا یک موتوره می شود و آن هم خوب است. قبل از این که گروه برای کار بیایند آقای تخت کشیان به من گفتند که احتمال دارد به دلیل اختلاف با شریکش نتوان تولید پروژه را شروع کرد. من استقبال کردم و گفتم اساسا مشکلی نیست، اگر فکر می کنید که نمی شود، اصلا شروع نکنیم. بعد از یکی دو جلسه که با شریک خود مذاکره داشتند بالاخره کار را شروع کردیم. از روز شروع کار تقریبا هر روز بین این دو شریک مجادله بود و در زمان فیلمبرداری دو طرف با زبان فرانسه و فارسی به هم بدگویی می کردند و در چنین فضایی فیلمبرداری در حال انجام بود و در ۳۶ جلسه هم باید فیلمبرداری تمام می شد.

عسگرپور درباره اتفاقاتی که برای سکانس آخر افتاد اظهار کرد: این سکانس داستان خاص خود را داشت. سکانسی که می بینید در فیلم سکانس اصلی نبود اما به دلایلی که در ادامه می گویم سکانس پایانی این گونه رقم خورد. سکانس آخر همزمان با سال نو میلادی بود و در آنجا با فرار رسیدن عید همه چیز تعطیل می شود و قراردادهای بازیگران و عوامل نیز تمام می شد و دیگر بر نمی گشتند. با توجه به این که در کوه های آلپ کار می کردیم آب و هوا بسیار متغیر بود. من براساس شرایط آب و هوا سکانس آخر را گرفتم یعنی قبل از تصادف، واژگون شدن ماشین و وقتی که آنت می آید و ماشین واژگون شده را می بیند و می رود تفاوت فضایی که دیده می شود در یک روز است چرا که در آن منطقه آب و هوا متغیر است و براساس هواشناسی محاسبه می کردم که کدام بخش را ضبط کنم.

وی درباره نگاه عوامل فرانسوی به چگونگی ضبط سکانس آخر گفت: عوامل فرانسوی ما باور نمی کردند که سخت پوستانی از کشور دیگری آمده اند و یک سکانس را که شرایط خاص خود را دارد این گونه طراحی کنند و بگیرند. واقعیت این است که اگر من همین سکانس پایانی را هم نمی گرفتم دیگر نمی توانستم آن را بگیرم و فیلم بدون سکانس پایانی باقی می ماند و بازگشت به آن کشور و گرفتن دوباره سکانس پایانی امری محال بود.

جاهد درباره اظهارات عسگرپور در زمان گذشته بیان کرد: سال ۸۷ گفته بودید که فیلمسازان کمتر به دولت و حکومت بپردازند و بیشتر به سراغ مسائلی که مردم با آن روبه رو هستند بپردازند. این گرایش اکنون بسیار زیاد شده اما آن زمان این گونه نبود. فضاهای موجود در فیلم رئال است و با مدینه فاضله ای که برخی ایرانیان در تصور خود از فرانسه دارند متفاوت است.

عسگرپور در ادامه پاسخ داد: مطلقا قصد ما از ساخت «هفت و پنج دقیقه» نشان دادن خوب بودن جامعه ایران و بدبودن جامعه فرانسه نبود و هیچ کمکی نیز از هیچ نهاد و ارگانی دریافت نکردیم. تصور من این است که در هر نقطه دنیا که زندگی می کنیم انسان ها می توانند به رستگاری برسند یا نرسند و ربطی به جغرافیا و سایر موارد ندارد. برخی از حالات و احساساتی که در مردم نقاط دیگر دنیا وجود دارد مردم کشور ما ممکن است نداشته باشند یا درک نکنند. میزان فهم حقیقت و خداجویی ممکن است در انسان ها متفاوت باشد.

این کارگردان افزود: سینمای ایران با فرانسه ارتباط بیشتری دارد تا سایر دنیا. طرح تئوری توطئه که اصلا درست نیست به دلیل جشنواره های متعدد و حضور فیلم های ایرانی است.

عصر آزاد درباره محتوای «هفت و پنج دقیقه» اظهار کرد: به نظرم حسن فیلم این است که با وجود این که تمام زنان این فیلم قربانی و آسیب دیده هستند اما همه مردهایی که در این فیلم نشان داده می شود منفی نیستند و نگاه ضد مرد وجود ندارد. جذابیت آن برای من این بود که فیلمی با حال و هوای یک فیلم فرانسوی اروپایی می بینیم اما دیدگاه و نگاه ایرانی در سه موقعیت سیاه زن وارد قصه می شود و همه این زنان تا مرحله خود کشی پیش می روند اما برای اقدام منتظر ذهن آنت هستند که به تصمیم نهایی برای خودکشی در خلق شخصیت ها برسد و در پایان این اتفاق به شکل ظریف می افتد.

وی ادامه داد: برای چندمین بار این فیلم را دیدم و فضای کار مانند یک فیلم فرانسوی است و زبان ها دقیق اجرا شده و در زیر لایه فیلم به مسئله مهاجرت، مهاجران و فضای تلخی که برای این افراد در کشور دوم اتفاق می افتد می پردازد اما در عین حال توانسته همه این موارد را  با نگاهی که در درونش بوده با فضای اعتقادی و جهان بینی نویسنده و فیلمساز نزدیک کند.  اگر فیلمی ساخته شود و بعد از گذشت مدت طولانی از تولید اکران شود به سختی می تواند با مخاطب ارتباط برقرار کند چون  مضمون آن ممکن است با گذشت زمان تازگی نداشته و مخاطب آن را نپذیرد اما «هفت و پنج دقیقه» توانسته در این مسئله موفق باشد.

عسگرپور در ادامه درباره خودکشی اظهار کرد: در فرانسه با وجود این که مشکلات اجتماعی ما با آن ها متفاوت است اما گاهی مشکلاتی وجود دارد که ممکن است به خودکشی ختم شود و ربطی به سیاست ها ندارد بلکه به وضعیت اجتماعی برمی گردد. فرانسه محل برخورد تمدن هاست و در رسیدن به بن بست اتفاقا با هم مشترک هستند.

وی در پایان خاطرنشان کرد: خودکشی براساس معادلات عقلی نباید اتفاق بیفتد اما بعد از مطالعاتی که در این زمینه داشتم متوجه شدم هر کدام از ما به خودکشی نزدیک هستیم.

 

 

 


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

محمد توکلی
Click here