این روزها میگذرد و دوباره حسین پرتویی از یاد می رود
تصاویر و عکسهای زمان انقلاب هریک به تنهایی سندی هستند بر آن دوران و بر حقانیت مردانی که در آن روزها جان بر کف به مبارزه با رژیم گذشته پرداختند تا به پیروزی نائل آمدند.
در آن دوران هر نهاد و هر گروهی از نهادهای دولتی گرفته تا نهادهای مردمی به سمت امام خمینی (ره) میآمدند و با او بیعت کرده و راه خود را روشن میکردند. شاه و بختیار آخرین نخستوزیرش هنوز بر دوستی ارتشییان با خود خیال خام داشتند و فکر میکردند که با اتکا به این نهاد میتوانند بر مشکلات خود فائق آیند ولی خیال خامی که داشتند ۱۹ بهمن بر باد رفت.
۱۹ بهمن ۱۳۵۷ روزنامه اطلاعات در صفحه اول خود عکسی چاپ کرد که در آن همافران و افسران نیروی هوایی با نظم در مقابل جایگاه امام خمینی (ره) ایستاده و با ادای سلام نظامی به رهبر کبیر انقلاب، با ایشان بیعت کردند.
این عکس غوغایی در خیمه دشمن به پا کرد و بختیار با عجله پاسخ داد که این عکس تقلبی است و دستور بر دستگیری عکاس روزنامه داد ولی هرچه گشتند حسین پرتویی را پیدا نکردند.
فردای این روز؛ اطلاعات نوشت که این عکس به هیچ وجه دستکاری نشده و عکاس آن با ظرافت و دقت و البته با هنر خود یکی از مهمترین وقایع انقلاب را ثبت کرده است.
حسین پرتویی(عکاس هنرمند روزنامه اطلاعات) با این عکس خود آنچنان آتش در جبهه دشمنان انقلاب در سال ۵۷ انداخت که آنها هرگز نتوانستند سر پا بایستند و البته ازسوی دیگر این عکس در آن روزها به شدت بر دلگرمی مردم افزود و آنها را مطمئن کرد که برادران ارتشی خود را درکنار خود دارند.
آن روزهای پرهیجان و ملتهب گذشت و آن عکس ماندگار شد. جنگ آمد و پرتویی، این بار در عملیاتهای مختلف حضور داشت و صحنههایی از دلاورمردیهای هموطنان خود را به تصویر کشید و بازهم گذشت و پرتویی چند سال پیش بیمار شد و در تخت بیمارستان زمینگیر شد.
همیشه گفتهاند که بیماری دو بار انسان را اذیت میکند؛ اول خود بیماری است و دوم مخارج آن که بر دوش بیمار و خانواده او سنگینی میکند و پرتویی هم از این قاعده مستثنی نبود. از طرفی حال او وخیم بود و از طرف دیگر تهیه مخارج بیمارستان برای خانواده او کاری سخت و طاقتفرسا بود پس از او بیمارستان به بیمارستان خانگی منتقل شد.
اتاق او را به یک CCU خانگی تشبیه میکنند که البته غیر از این هم نیست و مخارج اتاق ایزوله او هر ماه نزدیک به چند میلیون تومان است و هیچکس به جز خانواده او در راه تامین این مخارج عهدهدار نیست.
این روزها که میشود (ایام دهه فجر) تمام رسانهها به موضوع پرتویی علاقهمند میشوند و یاد او میکنند به طوری که سیاوش(پسر حسین پرتویی) در این باره میگوید: همیشه در این ایام موبایل من و تلفن خانه از سوی خبرنگاران مدام اشغال میشود البته این لطف این دوستان را میرساند ولی چرا همیشه در این ایام پدر من عزیز میشود.
به راستی این سخن سیاوش درست است و اکثر رسانهها تنها در این ایام است که از او یاد میکنند و به تبع آن مسئولان نیز به اینگونه رفتار میکنند.
در ایام دهه فجر هر چه به ۱۹ بهمن نزدیک میشویم مانند یک تابع سینوسی سخنان مسئولان کشور از شهردار گرفته تا وزیر از مدیر گرفته تا رئیس همه و همه به یاد حسین پرتویی میافتند و داد حمایت از او را سر میدهند.
روزی نیست که یک مدیر از حمایت از او سخن بر زبان نداند و پز فرهنگی- هنری بودن؛ توام با یاد عزیزان انقلاب بودنهای خود را؛ بر سر حسین پرتویی خالی میکنند ولی چه سود….
۱۹ بهمن تمام میشود. روز از نو روزی از نو، حسین پرتوی و خانوادهاش میمانند و مخارج سنگین بیماری این عکاس هنرمند و قهرمان البته بسیار صفحات روزنامهها در مورد حمایت از آنها.
دیگر رویی نیست تا به سیاوش زنگ بزنیم و حال پدر را برای تهیه خبر و گزارش بپرسیم که گو اینکه عادت کرده است به زدن همان حرفها.
به راستی چه باید کرد و به حرف چه کسی اعتماد کرد!
مجید احمدی- ایلنا
مطالب مرتبط
چاپ خبر
